mijn scheepje

ik weet haar liggen

Ik weet haar liggen in haar deinend grijze doeken,
haar kanten kragen en haar lispelspel.
Vermoeden kan ik hoe ze voet voor voet
de wal beklimt en weer verdwijnt.
Ze blijft maar doorgaan,
ondanks oorlog, vrede, ziekte.
Achter gesloten grenzen
doet ze toch haar ding.
Het is goed dat ze zo
zoutweg in mijn bloed zit.
Ik zou haar missen,
nu ze onbereikbaar is.